Linde (Tilia spp.)

De lindeboom is één van de weinige bomen die een complete bloem heeft met kelk, kroon, stampers, meeldraden en schutbladen. De bloemen zitten in trosjes bij elkaar en bevatten veel honing. Vooral bladluizen zijn dol op lindebomen: ze voeden zich met het sap uit de bladeren. Ze scheiden vervolgens honingdauw uit, waar mieren en sommige bijen van eten. De vruchten zijn kleine, viltige bolletjes. De bloeiende linde geurt heerlijk, levert nectar en stuifmeel en is belangrijk voor bestuivers zoals bijen en hommels.

In Nederland en België komen drie soorten Linde voor. De Zomerlinde (Tilia platyphyllos) is, ondanks zijn naam, juist de vroege bloeier — eind juni tot begin juli. Hij heeft grote, vrij ronde bladeren en een warme, donzige onderkant. De Winterlinde (Tilia cordata) bloeit twee tot drie weken later — half juli — en heeft kleinere, hartvormige bladeren met opvallende roestbruine haarbosjes in de nerfoksels op de onderkant. Daarnaast vind je veel hybriden, samengevat als Hollandse Linde (Tilia × europaea), die als laanboom in heel Europa is aangeplant.

In tegenstelling tot de meeste andere bomen bloeit de linde pas laat in het seizoen. Dit komt omdat de linde bloeit aan twijgjes die pas dat jaar gevormd zijn. De bloeiwijze bestaat uit een bloemgestel voorzien van een speciaal gevormd langwerpig blad, waardoor zaadverspreiding met de wind mogelijk wordt.

Vanaf de 16de eeuw werd de boom aangeplant op voorpleinen van middeleeuwse kastelen. Later werden linden aangeplant bij bijzondere gebeurtenissen en werd er in de dorpen onder de linde vergaderd en gedanst. Volgens de legende huist er in de linde het 'zoete lindewezen'. Zij werd als de boom van liefde en trouw gezien en symboliseert vrouwelijke gratie, schoonheid en geluk. Als je een beschermster van je woning zoekt, kun je een linde planten. Vroeger plantte men ook leilindes voor het huis omwille van de zonnewerende functie tijdens de zomer.

Bron: NatuurNetNieuws, uitgave van platform GROEN!natuurlijk: www.groen-natuurlijk.nl